niedziela, 16 kwietnia 2017

Coraz mniej..

Moje rozmarzone oczy wpatrzone w zalaną wrzątkiem kawę; znowu oddycham tym samym powietrzem, znowu patrzę na znajome twarze. I czasami jeszcze tylko uśmiecham się pod nosem -mając nadzieję, że ta chwila będzie trwała wiecznie.


Czasami mam wrażenie, że tylko to jedno miejsce na świecie sprawia, że czuję te niepowtarzalne emocje. Tylko w tym jednym miejscu potrafię kochać w ten sam sposób, co dawniej. Tylko w tym jednym miejscu na świecie nie zmieniam zdania i marzę tymi samymi marzeniami. Tylko tutaj potrafię zapomnieć o całym świecie. Tylko tutaj jest dom, ten do którego tak bardzo pragnę wracać. 



Czuję tę cieszę i spokój ducha. I mam wrażenie.. że nigdy nie wyjechałam, że zawsze byłam tutaj.



A co się stało z tymi planami wielkimi? I czasem mam wrażenie, że już coraz mniej mnie samej we mnie. Nie chcę pozwolić, żeby ktoś inny przyszedł na to miejsce.. bo przecież są jeszcze te kwiaty, które kochałam kiedyś i te same wiersze. 

Dominika Szewczyk